Opis
Le Marais to historyczna dzielnica Paryża na Prawym Brzegu, rozciągająca się w 3. i 4. dzielnicy, pełna arystokratycznych pałacyków, małych muzeów, galerii, butików i wąskich uliczek. To jedno z najlepszych miejsc w mieście na spacer bez planu.
Zacznij od Place des Vosges, najstarszego zaplanowanego placu w Paryżu, z arkadami z czerwonej cegły. Stamtąd wzdłuż ulic ciągną się hôtels particuliers, wielkie miejskie pałace: Sully, Sens, Beauvais, Carnavalet, Soubise. Wiele z nich to dziś muzea, z dziedzińcami otwartymi dla zwiedzających.
Musée Picasso mieści się w Hôtel Salé, a Musée Carnavalet, muzeum historii Paryża, w pałacu o tej samej nazwie. Na zachodnim skraju Centre Pompidou, dzieło Renza Piana i Richarda Rogersa, wnosi do tej mieszanki zupełnie inną, nowoczesną nutę.
Jest też Rue des Rosiers, nadal centrum żydowskiego Paryża, z koszernym jedzeniem. Dzielnica słynie również z galerii i żywej sceny gejowskiej.
Le Marais znaczy „bagno”, i na długo przed pałacami był to podmokły teren poza murami, gdzie w 1240 roku templariusze zbudowali warowny kościół. Potem przybyli królowie: w 1605 roku Henryk IV wytyczył Place Royale, a szlachta ruszyła za nim.
Przez dwa stulecia prześcigali się w budowaniu pałaców. Potem moda przeniosła się gdzie indziej, rewolucja wypędziła ostatnich szlachciców, a Marais zaczęło zupełnie inne życie jako ruchliwa dzielnica rzemiosła i sklepów.
Od końca XIX wieku wokół Rue des Rosiers osiedlali się Żydzi z Europy Wschodniej, tworząc „Pletzl”. W latach pięćdziesiątych pałace się sypały. W 1964 roku minister kultury André Malraux uczynił z Marais pierwszą we Francji chronioną dzielnicę historyczną i zaczęła się renowacja. Od tamtej pory dzielnica stała się też domem dla domów mody, galerii sztuki i eleganckich restauracji.
Zacznij od Place des Vosges, najstarszego zaplanowanego placu w Paryżu, z arkadami z czerwonej cegły. Stamtąd wzdłuż ulic ciągną się hôtels particuliers, wielkie miejskie pałace: Sully, Sens, Beauvais, Carnavalet, Soubise. Wiele z nich to dziś muzea, z dziedzińcami otwartymi dla zwiedzających.
Musée Picasso mieści się w Hôtel Salé, a Musée Carnavalet, muzeum historii Paryża, w pałacu o tej samej nazwie. Na zachodnim skraju Centre Pompidou, dzieło Renza Piana i Richarda Rogersa, wnosi do tej mieszanki zupełnie inną, nowoczesną nutę.
Jest też Rue des Rosiers, nadal centrum żydowskiego Paryża, z koszernym jedzeniem. Dzielnica słynie również z galerii i żywej sceny gejowskiej.
Le Marais znaczy „bagno”, i na długo przed pałacami był to podmokły teren poza murami, gdzie w 1240 roku templariusze zbudowali warowny kościół. Potem przybyli królowie: w 1605 roku Henryk IV wytyczył Place Royale, a szlachta ruszyła za nim.
Przez dwa stulecia prześcigali się w budowaniu pałaców. Potem moda przeniosła się gdzie indziej, rewolucja wypędziła ostatnich szlachciców, a Marais zaczęło zupełnie inne życie jako ruchliwa dzielnica rzemiosła i sklepów.
Od końca XIX wieku wokół Rue des Rosiers osiedlali się Żydzi z Europy Wschodniej, tworząc „Pletzl”. W latach pięćdziesiątych pałace się sypały. W 1964 roku minister kultury André Malraux uczynił z Marais pierwszą we Francji chronioną dzielnicę historyczną i zaczęła się renowacja. Od tamtej pory dzielnica stała się też domem dla domów mody, galerii sztuki i eleganckich restauracji.