Opis
Musée Picasso to paryskie muzeum Pabla Picassa, w XVII-wiecznym pałacyku w Marais przy Rue de Thorigny. Z ponad 5000 prac jest jedną z największych kolekcji jego sztuki na świecie, od szkicowników i ceramiki po malarstwo, rzeźbę i grafikę.
Już sam budynek to pierwsza atrakcja: Hôtel Salé, zbudowany w latach 1656–1659 dla Pierre’a Aubert, człowieka, który wzbogacił się na pobieraniu podatku od soli, stąd „solony” pałacyk. Jego rzeźbioną dekorację wykonali bracia Marsy i Martin Desjardins.
Prace pokazano w dużej mierze w porządku chronologicznym, więc możesz prześledzić styl Picassa przez wszystkie okresy, z rzeźbami, obrazami, rysunkami i grafikami obok fotografii, rękopisów i listów.
Muzeum znalazło też miejsce dla karykaturzystów, którzy w latach pięćdziesiątych wyśmiewali twórczość Picassa. Pokazuje także jego własną kolekcję sztuki: Cézanne’a, Renoira, Degasa, Rousseau, Seurata, Matisse’a i innych, a także afrykańskie i iberyjskie dzieła, które go inspirowały.
To muzeum zaczęło się od rachunku podatkowego. „Jestem największym kolekcjonerem Picassów na świecie”, mówił kiedyś Picasso. Kiedy zmarł w 1973 roku, zostawił górę własnych prac, a spadkobiercy mieli do zapłacenia podatki spadkowe. Zapłacili je sztuką.
Pozwalała na to francuska ustawa z 1968 roku, dla dzieł ważnych dla dziedzictwa narodowego. Kurator Dominique Bozo wybrał prace z każdego okresu i każdej techniki, przede wszystkim rzeźby. Druga darowizna nastąpiła po śmierci wdowy po Picassie, Jacqueline, w 1986 roku.
Pałacyk był kolejno ambasadą Wenecji w 1671 roku, a w 1815 szkołą, w której uczył się Balzac. Miasto Paryż nabyło go w 1964 roku.
Architekt Roland Simounet, wybrany w 1976 roku spośród czterech propozycji, odnowił jego przestronne wnętrze na potrzeby muzeum. Pałacyk mieści, poza obrazami, tysiące przedmiotów z archiwum samego Picassa, wśród nich jego fotografie.
Już sam budynek to pierwsza atrakcja: Hôtel Salé, zbudowany w latach 1656–1659 dla Pierre’a Aubert, człowieka, który wzbogacił się na pobieraniu podatku od soli, stąd „solony” pałacyk. Jego rzeźbioną dekorację wykonali bracia Marsy i Martin Desjardins.
Prace pokazano w dużej mierze w porządku chronologicznym, więc możesz prześledzić styl Picassa przez wszystkie okresy, z rzeźbami, obrazami, rysunkami i grafikami obok fotografii, rękopisów i listów.
Muzeum znalazło też miejsce dla karykaturzystów, którzy w latach pięćdziesiątych wyśmiewali twórczość Picassa. Pokazuje także jego własną kolekcję sztuki: Cézanne’a, Renoira, Degasa, Rousseau, Seurata, Matisse’a i innych, a także afrykańskie i iberyjskie dzieła, które go inspirowały.
To muzeum zaczęło się od rachunku podatkowego. „Jestem największym kolekcjonerem Picassów na świecie”, mówił kiedyś Picasso. Kiedy zmarł w 1973 roku, zostawił górę własnych prac, a spadkobiercy mieli do zapłacenia podatki spadkowe. Zapłacili je sztuką.
Pozwalała na to francuska ustawa z 1968 roku, dla dzieł ważnych dla dziedzictwa narodowego. Kurator Dominique Bozo wybrał prace z każdego okresu i każdej techniki, przede wszystkim rzeźby. Druga darowizna nastąpiła po śmierci wdowy po Picassie, Jacqueline, w 1986 roku.
Pałacyk był kolejno ambasadą Wenecji w 1671 roku, a w 1815 szkołą, w której uczył się Balzac. Miasto Paryż nabyło go w 1964 roku.
Architekt Roland Simounet, wybrany w 1976 roku spośród czterech propozycji, odnowił jego przestronne wnętrze na potrzeby muzeum. Pałacyk mieści, poza obrazami, tysiące przedmiotów z archiwum samego Picassa, wśród nich jego fotografie.