Opis
Zielone rury na wodę, niebieskie na powietrze, żółte na prąd, czerwone dla ludzi w ruchu: Centre Pompidou nosi swoje wnętrzności na zewnątrz. Otwarte w Paryżu w 1977 roku, mieści Musée National d'Art Moderne, największe muzeum sztuki nowoczesnej w Europie, a także ogromną bibliotekę publiczną i instytut badań muzycznych.
Architektami byli dwaj nieznani trzydziestolatkowie, Renzo Piano i Richard Rogers, wybrani spośród 681 zgłoszeń. Poszli na całość, pewni, że nie mają szans na wygraną. Gdy gmach otwarto, Le Figaro napisał, że Paryż ma teraz własnego potwora z Loch Ness.
Prezydent, który go zamówił, Georges Pompidou, chciał zjednoczyć sztukę, książki i muzykę pod jednym dachem w dawnej dzielnicy Beaubourg, przy Les Halles, by odnowić ideę Paryża jako czołowego miasta kultury. Piano nazwał go "nie budynkiem, lecz miastem".
Budynek początkowo spotkał się z takim samym sceptycyzmem jak Wieża Eiffla, potem zjednał sobie krytyków, a National Geographic nazwał go "miłością od drugiego wejrzenia".
Kolekcja muzeum zaczyna się w 1905 roku i sięga współczesności: Matisse, Picasso, Kandinsky, Chagall, Pollock, Warhol i wielu innych, a do tego duże wystawy czasowe. Samo w 2017 roku przyciągnęło 3,37 miliona zwiedzających.
Centrum to więcej niż muzeum. Biblioteka publiczna, BPI, ma około 367 000 książek oraz czasopisma, materiały audiowizualne i fotografie, wszystkie do korzystania na miejscu, a także wyświetla filmy dokumentalne. Obok IRCAM prowadzi badania nad muzyką i dźwiękiem. Wszystko pod jednym dachem.
Na zewnątrz ruchome schody w szklanych rurach wspinają się po fasadzie i stały się osobną atrakcją: historycznie co piąty zwiedzający przychodził tylko po to, by nimi pojechać i zobaczyć dachy Paryża.
Na placu Place Georges Pompidou występują uliczni artyści, mimowie i żonglerzy. Tuż obok Fontanna Strawińskiego ma 16 ruchomych rzeźb Jeana Tinguely'ego i Niki de Saint Phalle, inspirowanych utworami kompozytora.
Zbudowano go dla 8000 zwiedzających dziennie. W ciągu pierwszych dwudziestu lat przyjął ich 145 milionów, pięć razy więcej niż prognozowano. Jury Nagrody Pritzkera, którą Rogers zdobył w 2007 roku, orzekło, że budynek "zrewolucjonizował muzea", zamieniając elitarne pomniki w miejsca popularne. Budowa kosztowała 993 miliony franków francuskich, a w latach 1996–2000 potrzebny był gruntowny remont.
Koniecznie zobacz
• Kolekcję sztuki nowoczesnej.
• Ruchome schody w szklanych rurach.
• Fontannę Strawińskiego.
Czy wiesz, że…?
• W filmie o Bondzie Moonraker pokój na piątym piętrze odgrywa biuro Holly Goodhead w kosmicznym kompleksie złoczyńcy.
Architektami byli dwaj nieznani trzydziestolatkowie, Renzo Piano i Richard Rogers, wybrani spośród 681 zgłoszeń. Poszli na całość, pewni, że nie mają szans na wygraną. Gdy gmach otwarto, Le Figaro napisał, że Paryż ma teraz własnego potwora z Loch Ness.
Prezydent, który go zamówił, Georges Pompidou, chciał zjednoczyć sztukę, książki i muzykę pod jednym dachem w dawnej dzielnicy Beaubourg, przy Les Halles, by odnowić ideę Paryża jako czołowego miasta kultury. Piano nazwał go "nie budynkiem, lecz miastem".
Budynek początkowo spotkał się z takim samym sceptycyzmem jak Wieża Eiffla, potem zjednał sobie krytyków, a National Geographic nazwał go "miłością od drugiego wejrzenia".
Kolekcja muzeum zaczyna się w 1905 roku i sięga współczesności: Matisse, Picasso, Kandinsky, Chagall, Pollock, Warhol i wielu innych, a do tego duże wystawy czasowe. Samo w 2017 roku przyciągnęło 3,37 miliona zwiedzających.
Centrum to więcej niż muzeum. Biblioteka publiczna, BPI, ma około 367 000 książek oraz czasopisma, materiały audiowizualne i fotografie, wszystkie do korzystania na miejscu, a także wyświetla filmy dokumentalne. Obok IRCAM prowadzi badania nad muzyką i dźwiękiem. Wszystko pod jednym dachem.
Na zewnątrz ruchome schody w szklanych rurach wspinają się po fasadzie i stały się osobną atrakcją: historycznie co piąty zwiedzający przychodził tylko po to, by nimi pojechać i zobaczyć dachy Paryża.
Na placu Place Georges Pompidou występują uliczni artyści, mimowie i żonglerzy. Tuż obok Fontanna Strawińskiego ma 16 ruchomych rzeźb Jeana Tinguely'ego i Niki de Saint Phalle, inspirowanych utworami kompozytora.
Zbudowano go dla 8000 zwiedzających dziennie. W ciągu pierwszych dwudziestu lat przyjął ich 145 milionów, pięć razy więcej niż prognozowano. Jury Nagrody Pritzkera, którą Rogers zdobył w 2007 roku, orzekło, że budynek "zrewolucjonizował muzea", zamieniając elitarne pomniki w miejsca popularne. Budowa kosztowała 993 miliony franków francuskich, a w latach 1996–2000 potrzebny był gruntowny remont.
Koniecznie zobacz
• Kolekcję sztuki nowoczesnej.
• Ruchome schody w szklanych rurach.
• Fontannę Strawińskiego.
Czy wiesz, że…?
• W filmie o Bondzie Moonraker pokój na piątym piętrze odgrywa biuro Holly Goodhead w kosmicznym kompleksie złoczyńcy.