Opis
La Madeleine to kościół w Paryżu, który wygląda jak grecka świątynia: prostokąt otoczony 52 kolumnami korynckimi, stojący na końcu Rue Royale, kilka kroków od Place de la Concorde. Kształtem to świątynia, wzniesiona na wysokim podeście.
Najpierw warto zobaczyć sam portyk, z wysokimi kolumnami i rzeźbionym przyczółkiem, a potem brązowe drzwi z reliefami Dziesięciu Przykazań, większe od tych w bazylice św. Piotra w Rzymie i inspirowane drzwiami Ghibertiego do baptysterium we Florencji. Wykonał je Henri de Triqueti, który miał zaledwie trzydzieści lat, gdy zdobył zamówienie.
Wewnątrz jedna długa nawa dzieli się na trzy przęsła, każde z kopułą i okrągłymi świetlikami, pokryte kolorowym marmurem i złotem. W półkopule nad prezbiterium obraz Jules’a-Claude’a Zieglera opowiada dzieje chrześcijaństwa, a na nim Napoleon podpisuje konkordat z papieżem Piusem VII.
Kościół ma słynne organy, na których grali Camille Saint-Saëns i Gabriel Fauré, jego organiści. Muzycy je uwielbiali. Pogrzeb Chopina odbył się tu w 1849 roku z Requiem Mozarta, a kobiety śpiewały za zasłoną z czarnego aksamitu, bo w kościele nigdy nie dopuszczano kobiecych głosów.
W 1837 roku ktoś zaproponował, by zamienić La Madeleine w dworzec kolejowy. Planowano już w niej bibliotekę, salę balową, targ i świątynię armii Napoleona. Zanim została kościołem, minęło prawie osiemdziesiąt lat i kilka reżimów.
Ludwik XV położył kamień węgielny w 1763 roku. Rewolucja wszystko wstrzymała. W 1806 roku Napoleon, będący na kampanii w Polsce, wybrał projekt Pierre’a-Alexandre’a Vignona: „Świątynię Chwały Wielkiej Armii”.
Po upadku Napoleona świątynia stała się kościołem, poświęconym Marii Magdalenie w 1842 roku. Żegnano tu także Coco Chanel, Joséphine Baker i Johnny’ego Hallydaya.
Najpierw warto zobaczyć sam portyk, z wysokimi kolumnami i rzeźbionym przyczółkiem, a potem brązowe drzwi z reliefami Dziesięciu Przykazań, większe od tych w bazylice św. Piotra w Rzymie i inspirowane drzwiami Ghibertiego do baptysterium we Florencji. Wykonał je Henri de Triqueti, który miał zaledwie trzydzieści lat, gdy zdobył zamówienie.
Wewnątrz jedna długa nawa dzieli się na trzy przęsła, każde z kopułą i okrągłymi świetlikami, pokryte kolorowym marmurem i złotem. W półkopule nad prezbiterium obraz Jules’a-Claude’a Zieglera opowiada dzieje chrześcijaństwa, a na nim Napoleon podpisuje konkordat z papieżem Piusem VII.
Kościół ma słynne organy, na których grali Camille Saint-Saëns i Gabriel Fauré, jego organiści. Muzycy je uwielbiali. Pogrzeb Chopina odbył się tu w 1849 roku z Requiem Mozarta, a kobiety śpiewały za zasłoną z czarnego aksamitu, bo w kościele nigdy nie dopuszczano kobiecych głosów.
W 1837 roku ktoś zaproponował, by zamienić La Madeleine w dworzec kolejowy. Planowano już w niej bibliotekę, salę balową, targ i świątynię armii Napoleona. Zanim została kościołem, minęło prawie osiemdziesiąt lat i kilka reżimów.
Ludwik XV położył kamień węgielny w 1763 roku. Rewolucja wszystko wstrzymała. W 1806 roku Napoleon, będący na kampanii w Polsce, wybrał projekt Pierre’a-Alexandre’a Vignona: „Świątynię Chwały Wielkiej Armii”.
Po upadku Napoleona świątynia stała się kościołem, poświęconym Marii Magdalenie w 1842 roku. Żegnano tu także Coco Chanel, Joséphine Baker i Johnny’ego Hallydaya.