Omschrijving
Le Marais is de historische wijk van Parijs op de Rive Droite, verspreid over het 3e en 4e arrondissement, vol aristocratische herenhuizen, kleine musea, galerieën, boetieks en smalle straatjes. Het is een van de beste plekken in de stad om zonder plan rond te lopen.
Begin bij de Place des Vosges, het oudste geplande plein van Parijs, met zijn rode bakstenen arcades. Van daaruit staan langs de straten de hôtels particuliers, de grote stadspaleizen: Sully, Sens, Beauvais, Carnavalet, Soubise. Veel ervan zijn nu musea, met binnenplaatsen die openbaar toegankelijk zijn.
Het Musée Picasso zit in het Hôtel Salé, en het Musée Carnavalet, het museum van de geschiedenis van Parijs, in het gelijknamige herenhuis. Aan de westkant brengt het Centre Pompidou, van Renzo Piano en Richard Rogers, een heel andere, moderne noot in de mix.
Dan is er de Rue des Rosiers, nog altijd een centrum van Joods Parijs, met koosjer eten. De wijk staat ook bekend om zijn galerieën en zijn levendige homoscene.
Le Marais betekent "het moeras", en lang voor de paleizen was dit drassige grond buiten de muren, waar de tempeliers in 1240 een versterkte kerk bouwden. Toen kwamen de koningen: in 1605 legde Hendrik IV de Place Royale aan en de adel volgde.
Twee eeuwen lang overtroffen ze elkaar met hun herenhuizen. Toen verhuisde de mode, joeg de Revolutie de laatste edelen weg en begon de Marais een totaal ander leven als drukke wijk van ambachten en winkels.
Vanaf eind 19e eeuw vestigden Joden uit Oost-Europa zich rond de Rue des Rosiers, de "Pletzl". In de jaren vijftig brokkelden de herenhuizen af. In 1964 maakte cultuurminister André Malraux van de Marais de eerste beschermde historische wijk van Frankrijk, en de restauratie begon. Sindsdien is de wijk ook een thuis geworden voor modehuizen, kunstgalerieën en chique restaurants.
Begin bij de Place des Vosges, het oudste geplande plein van Parijs, met zijn rode bakstenen arcades. Van daaruit staan langs de straten de hôtels particuliers, de grote stadspaleizen: Sully, Sens, Beauvais, Carnavalet, Soubise. Veel ervan zijn nu musea, met binnenplaatsen die openbaar toegankelijk zijn.
Het Musée Picasso zit in het Hôtel Salé, en het Musée Carnavalet, het museum van de geschiedenis van Parijs, in het gelijknamige herenhuis. Aan de westkant brengt het Centre Pompidou, van Renzo Piano en Richard Rogers, een heel andere, moderne noot in de mix.
Dan is er de Rue des Rosiers, nog altijd een centrum van Joods Parijs, met koosjer eten. De wijk staat ook bekend om zijn galerieën en zijn levendige homoscene.
Le Marais betekent "het moeras", en lang voor de paleizen was dit drassige grond buiten de muren, waar de tempeliers in 1240 een versterkte kerk bouwden. Toen kwamen de koningen: in 1605 legde Hendrik IV de Place Royale aan en de adel volgde.
Twee eeuwen lang overtroffen ze elkaar met hun herenhuizen. Toen verhuisde de mode, joeg de Revolutie de laatste edelen weg en begon de Marais een totaal ander leven als drukke wijk van ambachten en winkels.
Vanaf eind 19e eeuw vestigden Joden uit Oost-Europa zich rond de Rue des Rosiers, de "Pletzl". In de jaren vijftig brokkelden de herenhuizen af. In 1964 maakte cultuurminister André Malraux van de Marais de eerste beschermde historische wijk van Frankrijk, en de restauratie begon. Sindsdien is de wijk ook een thuis geworden voor modehuizen, kunstgalerieën en chique restaurants.