Opis
Saint-Germain-des-Prés to romański i gotycki kościół na Lewym Brzegu, uważany za najstarszy kościół w Paryżu i serce jednej z najsłynniejszych dzielnic miasta. Jego krępa dzwonnica, zaczęta około 990 roku, wznosi się wśród kawiarni i księgarni Boulevard Saint-Germain.
Wewnątrz spójrz w górę. Nawę pokrywają kolorowe malowidła pod złotymi gwiazdami na niebieskim sklepieniu, namalowane w XIX wieku przez Hippolyte’a Flandrina i jego zespół.
Cykl Flandrina, dwadzieścia malowideł w chórze i nawie, zestawia sceny ze Starego Testamentu z tymi, które zapowiadają w Nowym, a głowice kolumn kopiują zachowane średniowieczne.
W bocznej kaplicy spoczywa filozof René Descartes. Najstarsze części to pierwsze cztery kondygnacje dzwonnicy, nawa i transept. Chór konsekrował papież Aleksander III w 1163 roku, a jego łuki przyporowe były pierwszymi w Île-de-France.
Na zewnątrz dzielnica, która przyjęła nazwę opactwa, to miejsce, gdzie Sartre i Simone de Beauvoir dworowali w Café de Flore i Les Deux Magots, kilka kroków od kościoła.
Gdy w 558 roku wznosiło się tu pierwsze opactwo, stało wśród łąk poza Paryżem, „les Prés”. Król Childebert, syn Chlodwiga, zbudował je dla dwóch relikwii przywiezionych z Hiszpanii, kawałka Prawdziwego Krzyża i tuniki świętego Wincentego, i wybrał je na własny grobowiec.
Wikingowie zniszczyli je dwa razy. Przez wieki było jednym z wielkich ośrodków nauki w Europie, z warsztatem kopiującym rękopisy. Potem przyszła rewolucja.
We wrześniu 1792 roku tłum rewolucjonistów wdarł się do więzienia opactwa i zabił księży oraz Gwardzistów Szwajcarskich. Kościół zamieniono w warsztat prochu, aż wybuch go zniszczył. W 1802 roku władze pomyślały o rozbiórce: jego architektura nie oferowała „niczego szczególnie interesującego”. Zostawiono go.
Wewnątrz spójrz w górę. Nawę pokrywają kolorowe malowidła pod złotymi gwiazdami na niebieskim sklepieniu, namalowane w XIX wieku przez Hippolyte’a Flandrina i jego zespół.
Cykl Flandrina, dwadzieścia malowideł w chórze i nawie, zestawia sceny ze Starego Testamentu z tymi, które zapowiadają w Nowym, a głowice kolumn kopiują zachowane średniowieczne.
W bocznej kaplicy spoczywa filozof René Descartes. Najstarsze części to pierwsze cztery kondygnacje dzwonnicy, nawa i transept. Chór konsekrował papież Aleksander III w 1163 roku, a jego łuki przyporowe były pierwszymi w Île-de-France.
Na zewnątrz dzielnica, która przyjęła nazwę opactwa, to miejsce, gdzie Sartre i Simone de Beauvoir dworowali w Café de Flore i Les Deux Magots, kilka kroków od kościoła.
Gdy w 558 roku wznosiło się tu pierwsze opactwo, stało wśród łąk poza Paryżem, „les Prés”. Król Childebert, syn Chlodwiga, zbudował je dla dwóch relikwii przywiezionych z Hiszpanii, kawałka Prawdziwego Krzyża i tuniki świętego Wincentego, i wybrał je na własny grobowiec.
Wikingowie zniszczyli je dwa razy. Przez wieki było jednym z wielkich ośrodków nauki w Europie, z warsztatem kopiującym rękopisy. Potem przyszła rewolucja.
We wrześniu 1792 roku tłum rewolucjonistów wdarł się do więzienia opactwa i zabił księży oraz Gwardzistów Szwajcarskich. Kościół zamieniono w warsztat prochu, aż wybuch go zniszczył. W 1802 roku władze pomyślały o rozbiórce: jego architektura nie oferowała „niczego szczególnie interesującego”. Zostawiono go.