Opis
Pont Neuf to najstarszy zachowany most na Sekwanie w Paryżu, przecinający zachodni czubek wyspy Île de la Cité w dwóch ramionach: jednym o pięciu, drugim o siedmiu łukach. Mimo nazwy „Nowy Most” pochodzi z początku XVII wieku.
Idąc po nim, spójrz w dół na boki: pod gzymsem biegnie 381 kamiennych masek satyrów i leśnych bóstw, każda inna. To kopie oryginałów przypisywanych renesansowemu rzeźbiarzowi Germainowi Pilonowi, a kilka starych zachowało się w jednym z paryskich muzeów.
Tam, gdzie most przecina wyspę, stoi brązowy pomnik konny Henryka IV, a poniżej mały trójkątny park, Square du Vert-Galant, nazwany od przydomka króla, „Zielony Galant”. To spokojne miejsce na samym czubku wyspy, tuż przy wodzie.
„Nie sposób było przejść przez Pont Neuf, nie spotkawszy trzech rzeczy: mnicha, dziewczyny i białego konia”. Paryska policja mawiała, że kto przez trzy dni nie przeszedł przez most, ten pewnie wyjechał z miasta.
Henryk III położył kamień węgielny w 1578 roku, ale wojny religijne wstrzymały prace i most otworzył dopiero Henryk IV w 1607 roku. Był to pierwszy kamienny most w Paryżu bez domów: król nie chciał, by zasłaniały widok na Luwr. Chodniki chroniły pieszych przed błotem.
Dlatego stał się placem miasta. Tłoczyli się na nim akrobaci, szarlatani, rwacze zębów, sprzedawcy pamfletów i kieszonkowcy. Piotr Wielki nie znalazł w Paryżu nic ciekawszego, a Benjamin Franklin pisał, że paryżan zrozumiał dopiero, przechodząc przez ten most.
Pomnik Henryka IV odlano ponownie w 1818 roku z brązu posągu napoleońskiego generała Desaix. A w 1985 roku Christo i Jeanne-Claude owinęli cały most w tkaninę.
Idąc po nim, spójrz w dół na boki: pod gzymsem biegnie 381 kamiennych masek satyrów i leśnych bóstw, każda inna. To kopie oryginałów przypisywanych renesansowemu rzeźbiarzowi Germainowi Pilonowi, a kilka starych zachowało się w jednym z paryskich muzeów.
Tam, gdzie most przecina wyspę, stoi brązowy pomnik konny Henryka IV, a poniżej mały trójkątny park, Square du Vert-Galant, nazwany od przydomka króla, „Zielony Galant”. To spokojne miejsce na samym czubku wyspy, tuż przy wodzie.
„Nie sposób było przejść przez Pont Neuf, nie spotkawszy trzech rzeczy: mnicha, dziewczyny i białego konia”. Paryska policja mawiała, że kto przez trzy dni nie przeszedł przez most, ten pewnie wyjechał z miasta.
Henryk III położył kamień węgielny w 1578 roku, ale wojny religijne wstrzymały prace i most otworzył dopiero Henryk IV w 1607 roku. Był to pierwszy kamienny most w Paryżu bez domów: król nie chciał, by zasłaniały widok na Luwr. Chodniki chroniły pieszych przed błotem.
Dlatego stał się placem miasta. Tłoczyli się na nim akrobaci, szarlatani, rwacze zębów, sprzedawcy pamfletów i kieszonkowcy. Piotr Wielki nie znalazł w Paryżu nic ciekawszego, a Benjamin Franklin pisał, że paryżan zrozumiał dopiero, przechodząc przez ten most.
Pomnik Henryka IV odlano ponownie w 1818 roku z brązu posągu napoleońskiego generała Desaix. A w 1985 roku Christo i Jeanne-Claude owinęli cały most w tkaninę.