Opis
Palais Garnier to opera paryska, zbudowana w latach 1861–1875 dla Napoleona III, z 1979 miejscami. To chyba najsłynniejsza opera na świecie, a od otwarcia Opéra Bastille w 1989 roku jest przede wszystkim domem Baletu Opery Paryskiej.
Sama fasada ma siedemnaście rodzajów kamienia i marmuru, pozłacane grupy Harmonii i Poezji na dachu oraz pozłacane brązowe popiersia kompozytorów, takich jak Rossini, Beethoven i Mozart. Wewnątrz nie ma pustego miejsca: aksamit, płatki złota, nimfy i amorki.
Wielkie Schody, z białego marmuru z balustradami z czerwonego i zielonego marmuru, to prawdziwa scena: publiczność miała być widziana. Grand Foyer, wysokie na 18 metrów i długie na 54, miało być salonem paryskiego towarzystwa.
Sala widowiskowa w kształcie podkowy wisi pod siedmiotonowym żyrandolem z brązu i kryształu. Plafon jest dziełem Chagalla, namalowanym w 1964 roku na oryginale, ze scenami z oper czternastu kompozytorów. Niektórzy uważają go za fałszywą nutę w projekcie Garniera.
W budynku mieści się też biblioteka-muzeum, Bibliothèque-Musée de l'Opéra, z prawie 600 000 dokumentów: rękopisami, fotografiami i aktami administracyjnymi. Wielkie Schody inspirowane były teatrem Victora Louisa w Bordeaux, a sufit Grand Foyer zdobią obrazy Paula Baudry'ego sławiące historię muzyki.
20 maja 1896 roku przeciwwaga wielkiego żyrandola oderwała się, przebiła sufit i runęła do sali, zabijając woźną. Czternaście lat później Gaston Leroux umieścił ten wypadek w powieści. Jej tytuł: Upiór w operze.
Leroux znalazł więcej pomysłów w samym budynku. Przy kopaniu fundamentów w 1862 roku robotnicy trafili na wody gruntowe, których osiem pomp parowych, pracujących dniem i nocą, nie potrafiło osuszyć. Charles Garnier odpowiedział ogromnym betonowym zbiornikiem pod sceną. Wkrótce Paryż szeptał o jeziorze pod Operą.
Nową operę chciał mieć Napoleon III po zamachu na swoje życie przed drzwiami starej w 1858 roku. Garnier, mało znany i trzydziestopięcioletni, wygrał konkurs z mottem "Miej wielkie nadzieje, oczekuj niewiele".
Gdy cesarzowa Eugenia zapytała, jaki to styl, jak głosi opowieść, odparł: "Napoleona III, Pani."
Koniecznie zobacz
• Wielkie Schody.
• Plafon Chagalla.
• Grand Foyer.
Czy wiesz, że…?
• W pośpiechu przed otwarciem Salon Słońca i Salon Księżyca zamieniły się motywami.
• W Grand Foyer jest osiem Muz, nie dziewięć: dla Polimnii zabrakło miejsca.
Sama fasada ma siedemnaście rodzajów kamienia i marmuru, pozłacane grupy Harmonii i Poezji na dachu oraz pozłacane brązowe popiersia kompozytorów, takich jak Rossini, Beethoven i Mozart. Wewnątrz nie ma pustego miejsca: aksamit, płatki złota, nimfy i amorki.
Wielkie Schody, z białego marmuru z balustradami z czerwonego i zielonego marmuru, to prawdziwa scena: publiczność miała być widziana. Grand Foyer, wysokie na 18 metrów i długie na 54, miało być salonem paryskiego towarzystwa.
Sala widowiskowa w kształcie podkowy wisi pod siedmiotonowym żyrandolem z brązu i kryształu. Plafon jest dziełem Chagalla, namalowanym w 1964 roku na oryginale, ze scenami z oper czternastu kompozytorów. Niektórzy uważają go za fałszywą nutę w projekcie Garniera.
W budynku mieści się też biblioteka-muzeum, Bibliothèque-Musée de l'Opéra, z prawie 600 000 dokumentów: rękopisami, fotografiami i aktami administracyjnymi. Wielkie Schody inspirowane były teatrem Victora Louisa w Bordeaux, a sufit Grand Foyer zdobią obrazy Paula Baudry'ego sławiące historię muzyki.
20 maja 1896 roku przeciwwaga wielkiego żyrandola oderwała się, przebiła sufit i runęła do sali, zabijając woźną. Czternaście lat później Gaston Leroux umieścił ten wypadek w powieści. Jej tytuł: Upiór w operze.
Leroux znalazł więcej pomysłów w samym budynku. Przy kopaniu fundamentów w 1862 roku robotnicy trafili na wody gruntowe, których osiem pomp parowych, pracujących dniem i nocą, nie potrafiło osuszyć. Charles Garnier odpowiedział ogromnym betonowym zbiornikiem pod sceną. Wkrótce Paryż szeptał o jeziorze pod Operą.
Nową operę chciał mieć Napoleon III po zamachu na swoje życie przed drzwiami starej w 1858 roku. Garnier, mało znany i trzydziestopięcioletni, wygrał konkurs z mottem "Miej wielkie nadzieje, oczekuj niewiele".
Gdy cesarzowa Eugenia zapytała, jaki to styl, jak głosi opowieść, odparł: "Napoleona III, Pani."
Koniecznie zobacz
• Wielkie Schody.
• Plafon Chagalla.
• Grand Foyer.
Czy wiesz, że…?
• W pośpiechu przed otwarciem Salon Słońca i Salon Księżyca zamieniły się motywami.
• W Grand Foyer jest osiem Muz, nie dziewięć: dla Polimnii zabrakło miejsca.