Opis
Moulin Rouge to kabaret z czerwonym wiatrakiem na dachu, przy Boulevard de Clichy na placu Blanche, u stóp Montmartre'u w dzielnicy Pigalle: kolebka nowoczesnego kankana i od 1889 roku synonim paryskich nocy belle époque.
Pierwsza rzecz do zobaczenia jest na zewnątrz i nic nie kosztuje: czerwony wiatrak na dachu, osadzony na fasadzie z owalnymi lukarnami, zaprojektowany w latach 20. przez zaledwie 20-letniego scenografa Gesmara i od tamtej pory symbol lokalu.
W środku spektaklem jest wielka rewia z muzyką, tancerzami i szybkimi zmianami dekoracji, zbudowana wokół French cancan, który pozostaje sercem każdego przedstawienia. Od 1963 roku tytuł każdej rewii zaczyna się na F, od Frou-Frou po Féerie, graną od 1999 roku.
Widownia zachowała wiele z romantyzmu Francji belle époque: jej wystrój, zaprojektowany w latach 50. podczas remontu sali, przetrwał niemal bez zmian. Z czasem salę powiększano, a nawet wyposażono w ogromne akwarium do baletów wodnych.
Moulin Rouge otwarto w 1889 roku jako miejsce, gdzie mogli się spotykać robotnicy, artyści, biznesmeni, eleganckie damy i turyści. W jego ogrodzie stał ogromny słoń, a na jego parkiecie narodził się kankan, energiczny taniec wywodzący się z kadryla, tańczony w strojach uważanych wtedy za prowokacyjne.
Jego gwiazdy stały się legendami: La Goulue, Jane Avril, Valentin le Désossé. Stały bywalec Toulouse-Lautrec rysował tutejsze tancerki na plakatach i obrazach, które rozsławiły lokal na całym świecie. W 1890 roku La Goulue dostrzegła na widowni księcia Walii i przywitała go okrzykiem: „Hej, Walia, szampan na twój koszt!”
Pierwotny budynek spłonął w 1915 roku, a lokal otwarto ponownie dziesięć lat później. Występowali tu Mistinguett, Maurice Chevalier, Édith Piaf, Yves Montand, Josephine Baker i Frank Sinatra, a lokal zainspirował filmy od Johna Hustona po „Moulin Rouge!” Baza Luhrmanna.
W 2024 roku, pewnego kwietniowego dnia, skrzydła wiatraka spadły na ulicę, nikogo nie raniąc, i w lipcu wróciły na swoje miejsce, w samą porę na sztafetę ze zniczem olimpijskim.
Pierwsza rzecz do zobaczenia jest na zewnątrz i nic nie kosztuje: czerwony wiatrak na dachu, osadzony na fasadzie z owalnymi lukarnami, zaprojektowany w latach 20. przez zaledwie 20-letniego scenografa Gesmara i od tamtej pory symbol lokalu.
W środku spektaklem jest wielka rewia z muzyką, tancerzami i szybkimi zmianami dekoracji, zbudowana wokół French cancan, który pozostaje sercem każdego przedstawienia. Od 1963 roku tytuł każdej rewii zaczyna się na F, od Frou-Frou po Féerie, graną od 1999 roku.
Widownia zachowała wiele z romantyzmu Francji belle époque: jej wystrój, zaprojektowany w latach 50. podczas remontu sali, przetrwał niemal bez zmian. Z czasem salę powiększano, a nawet wyposażono w ogromne akwarium do baletów wodnych.
Moulin Rouge otwarto w 1889 roku jako miejsce, gdzie mogli się spotykać robotnicy, artyści, biznesmeni, eleganckie damy i turyści. W jego ogrodzie stał ogromny słoń, a na jego parkiecie narodził się kankan, energiczny taniec wywodzący się z kadryla, tańczony w strojach uważanych wtedy za prowokacyjne.
Jego gwiazdy stały się legendami: La Goulue, Jane Avril, Valentin le Désossé. Stały bywalec Toulouse-Lautrec rysował tutejsze tancerki na plakatach i obrazach, które rozsławiły lokal na całym świecie. W 1890 roku La Goulue dostrzegła na widowni księcia Walii i przywitała go okrzykiem: „Hej, Walia, szampan na twój koszt!”
Pierwotny budynek spłonął w 1915 roku, a lokal otwarto ponownie dziesięć lat później. Występowali tu Mistinguett, Maurice Chevalier, Édith Piaf, Yves Montand, Josephine Baker i Frank Sinatra, a lokal zainspirował filmy od Johna Hustona po „Moulin Rouge!” Baza Luhrmanna.
W 2024 roku, pewnego kwietniowego dnia, skrzydła wiatraka spadły na ulicę, nikogo nie raniąc, i w lipcu wróciły na swoje miejsce, w samą porę na sztafetę ze zniczem olimpijskim.