Opis
Montmartre to wzgórze w 18. dzielnicy Paryża, wysokie na 130 metrów i obejmujące około 60 hektarów, słynne z artystów, kabaretów i białej kopuły Sacré-Cœur na szczycie. Jest strome, cyganeryjne i należy do najczęściej odwiedzanych dzielnic miasta.
Większość zwiedzających wspina się do Sacré-Cœur po 222 stopniach przy Rue Foyatier albo kolejką linową, dla widoku. W pobliżu Place du Tertre tętni życiem od malarzy szkicujących portrety, a kościół Saint-Pierre de Montmartre z 1147 roku jest znacznie starszy od bazyliki.
Niżej na zboczu Moulin Rouge, otwarte w 1889 roku, dało początek francuskiemu kankanowi. W Musée de Montmartre mieszkali malarze Maurice Utrillo i Suzanne Valadon. Ściana Miłości w małym ogrodzie mówi "kocham cię" w 250 językach.
Na wzgórzu jest też mała winnica przy Rue Saint-Vincent, która wciąż daje około 500 litrów wina rocznie, oraz cmentarz, na którym leżą reżyser François Truffaut i malarz Edgar Degas.
Święty Dionizy, jak głosi opowieść, został ścięty na Montmartre około 250 roku n.e., po czym podniósł głowę i poszedł z nią w rękach w dół północnego zbocza. Wzgórze Marsa czy Wzgórze Męczenników? Co do nazwy wzgórza uczeni wciąż się spierają.
Przez wieki była to wioska poza Paryżem, wśród winnic, sadów i wiatraków, a kopalnie gipsu podziurawiły wzgórze tunelami. Do miasta włączono je dopiero w 1860 roku, a w 1871 roku Komuna Paryska zaczęła się tu, od armat armii zaparkowanych na szczycie. Potem przybyli artyści.
Czynsze były niskie, a noce ożywione. Renoir namalował tu Bal w Moulin de la Galette, a w Bateau-Lavoir Picasso namalował Panny z Awinionu. Erik Satie grał na pianinie w Le Chat Noir, a Lapin Agile było kolejnym ulubionym miejscem twórczego towarzystwa.
Wraz z I wojną światową większość artystów przeniosła się na Montparnasse. Dziś dzielnica jest chronionym obszarem historycznym, w którym zabudowę ogranicza się, by zachować jej charakter.
Większość zwiedzających wspina się do Sacré-Cœur po 222 stopniach przy Rue Foyatier albo kolejką linową, dla widoku. W pobliżu Place du Tertre tętni życiem od malarzy szkicujących portrety, a kościół Saint-Pierre de Montmartre z 1147 roku jest znacznie starszy od bazyliki.
Niżej na zboczu Moulin Rouge, otwarte w 1889 roku, dało początek francuskiemu kankanowi. W Musée de Montmartre mieszkali malarze Maurice Utrillo i Suzanne Valadon. Ściana Miłości w małym ogrodzie mówi "kocham cię" w 250 językach.
Na wzgórzu jest też mała winnica przy Rue Saint-Vincent, która wciąż daje około 500 litrów wina rocznie, oraz cmentarz, na którym leżą reżyser François Truffaut i malarz Edgar Degas.
Święty Dionizy, jak głosi opowieść, został ścięty na Montmartre około 250 roku n.e., po czym podniósł głowę i poszedł z nią w rękach w dół północnego zbocza. Wzgórze Marsa czy Wzgórze Męczenników? Co do nazwy wzgórza uczeni wciąż się spierają.
Przez wieki była to wioska poza Paryżem, wśród winnic, sadów i wiatraków, a kopalnie gipsu podziurawiły wzgórze tunelami. Do miasta włączono je dopiero w 1860 roku, a w 1871 roku Komuna Paryska zaczęła się tu, od armat armii zaparkowanych na szczycie. Potem przybyli artyści.
Czynsze były niskie, a noce ożywione. Renoir namalował tu Bal w Moulin de la Galette, a w Bateau-Lavoir Picasso namalował Panny z Awinionu. Erik Satie grał na pianinie w Le Chat Noir, a Lapin Agile było kolejnym ulubionym miejscem twórczego towarzystwa.
Wraz z I wojną światową większość artystów przeniosła się na Montparnasse. Dziś dzielnica jest chronionym obszarem historycznym, w którym zabudowę ogranicza się, by zachować jej charakter.