Opis
Ogród Tuileries to formalny park między Luwrem a Placem Zgody, w sercu Paryża: 25,5 hektara francuskiej symetrii, długich perspektyw, stawów, posągów i zielonych krzeseł.
Na wschodnim końcu, przy Luwrze, Grand Carré ma okrągły staw otoczony dziewiętnastowiecznymi posągami pór roku i starożytnych bohaterów oraz Łuk Triumfalny na Placu Karuzeli, zbudowany przez Napoleona dla uczczenia jego zwycięstw. Długa środkowa aleja biegnie na zachód do ośmiobocznego stawu, z którego widać Plac Zgody.
Rzeźby to bezpłatne muzeum. Rodina Pocałunek i Ewa stoją na zachodnim tarasie, brązy Maillola wypełniają ogród Karuzeli, a Tygrys walczący z krokodylem Auguste'a Caïna to jedna z najdramatyczniejszych scen ze zwierzętami.
Dwa budynki ogrodu to muzea: Jeu de Paume, kryty kort do gry w piłkę, zbudowany przez Napoleona III, dziś ze sztuką współczesną, oraz Orangerie, gdzie od 1927 roku wiszą Nenufary Moneta. Dwie kawiarnie, Very i Renard, kultywują starą tradycję spotkań.
Nazwa pochodzi od dachówek. Zanim powstał królewski ogród, ten teren za murami miasta był pełen wytwórni dachówek, tuileries. W 1564 roku Katarzyna Medycejska kupiła go, by zbudować sobie nowy pałac, z włoskim ogrodem założonym przez Florentczyka.
Wiek później André Le Nôtre, wnuk jednego z ogrodników Katarzyny, przerysował go na francuski ogród formalny. W 1667 roku, na prośbę Charles'a Perraulta, autora Śpiącej królewny, otwarto go dla publiczności: jako pierwszy ogród królewski. Z wyjątkiem żebraków, lokajów i żołnierzy.
Historia przeszła przez niego. W 1783 roku wystartował stąd pierwszy swobodny lot załogowego balonu wodorowego, oglądany przez króla. W 1792 roku Gwardia Szwajcarska króla została wymordowana, gdy cofała się przez ogród. W 1871 roku komunardzi podpalili Pałac Tuileries, a jego ruiny rozebrano w 1883 roku.
Na wschodnim końcu, przy Luwrze, Grand Carré ma okrągły staw otoczony dziewiętnastowiecznymi posągami pór roku i starożytnych bohaterów oraz Łuk Triumfalny na Placu Karuzeli, zbudowany przez Napoleona dla uczczenia jego zwycięstw. Długa środkowa aleja biegnie na zachód do ośmiobocznego stawu, z którego widać Plac Zgody.
Rzeźby to bezpłatne muzeum. Rodina Pocałunek i Ewa stoją na zachodnim tarasie, brązy Maillola wypełniają ogród Karuzeli, a Tygrys walczący z krokodylem Auguste'a Caïna to jedna z najdramatyczniejszych scen ze zwierzętami.
Dwa budynki ogrodu to muzea: Jeu de Paume, kryty kort do gry w piłkę, zbudowany przez Napoleona III, dziś ze sztuką współczesną, oraz Orangerie, gdzie od 1927 roku wiszą Nenufary Moneta. Dwie kawiarnie, Very i Renard, kultywują starą tradycję spotkań.
Nazwa pochodzi od dachówek. Zanim powstał królewski ogród, ten teren za murami miasta był pełen wytwórni dachówek, tuileries. W 1564 roku Katarzyna Medycejska kupiła go, by zbudować sobie nowy pałac, z włoskim ogrodem założonym przez Florentczyka.
Wiek później André Le Nôtre, wnuk jednego z ogrodników Katarzyny, przerysował go na francuski ogród formalny. W 1667 roku, na prośbę Charles'a Perraulta, autora Śpiącej królewny, otwarto go dla publiczności: jako pierwszy ogród królewski. Z wyjątkiem żebraków, lokajów i żołnierzy.
Historia przeszła przez niego. W 1783 roku wystartował stąd pierwszy swobodny lot załogowego balonu wodorowego, oglądany przez króla. W 1792 roku Gwardia Szwajcarska króla została wymordowana, gdy cofała się przez ogród. W 1871 roku komunardzi podpalili Pałac Tuileries, a jego ruiny rozebrano w 1883 roku.