Opis
Hôtel de Ville to ratusz Paryża, pałac w stylu francuskiego renesansu przy własnym dużym placu w 4. dzielnicy, na Prawym Brzegu. Miasto jest rządzone z tego miejsca od 1357 roku, a budynek od tamtej pory jest sceną paryskiej historii.
Fasada główna, długa na 143 metry, roi się od posągów: ponad 230 rzeźbiarzy wykuło 338 postaci słynnych paryżan, a do tego lwy i alegorie. Wśród nich jest matematyk d’Alembert, dzieło Auguste’a Rodina ukończone w 1882 roku.
Przy murze ogrodu od strony południowej stoi Étienne Marcel, średniowieczny prewot kupców, poprzednik merów, który kupił pierwszy ratusz w tym miejscu.
Wnętrza reprezentacyjne są bogato zdobione w guście lat 80. XIX wieku. Najwspanialsza jest Salle des Fêtes, sala balowa pomyślana jako republikańska odpowiedź na Galerię Zwierciadlaną w Wersalu, z freskami szesnastu francuskich prowincji na łukach.
To, co wygląda na renesansowy pałac, jest w rzeczywistości XIX-wieczną kopią. Oryginał, rozpoczęty za Franciszka I w 1535 roku i ukończony w 1628, podpalili komunardzi w maju 1871 roku, a wraz z nim spłonęły niemal wszystkie starsze archiwa miasta.
Odbudowano go w latach 1873–1892, większy niż wcześniej, z fasadą odtwarzającą dawną i z zupełnie nowymi wnętrzami.
Plac przed nim był niegdyś placem de Grève, rzeczną plażą, na której łodzie wyładowywały zboże i drewno i gdzie odbywały się publiczne egzekucje. W 1794 roku w budynku aresztowano Robespierre’a po jego próbie odebrania sobie życia.
W październiku 1870 roku, gdy rewolucjoniści wdarli się do środka i pojmali część jego członków, rząd uciekł tunelem zbudowanym w 1807 roku, który wciąż łączy budynek z pobliskimi koszarami. 25 sierpnia 1944 roku, po wyzwoleniu Paryża, generał de Gaulle przemówił z jednego z jego okien: „Paryż znieważony! Paryż złamany! Paryż umęczony! Ale Paryż wyzwolony!”
Fasada główna, długa na 143 metry, roi się od posągów: ponad 230 rzeźbiarzy wykuło 338 postaci słynnych paryżan, a do tego lwy i alegorie. Wśród nich jest matematyk d’Alembert, dzieło Auguste’a Rodina ukończone w 1882 roku.
Przy murze ogrodu od strony południowej stoi Étienne Marcel, średniowieczny prewot kupców, poprzednik merów, który kupił pierwszy ratusz w tym miejscu.
Wnętrza reprezentacyjne są bogato zdobione w guście lat 80. XIX wieku. Najwspanialsza jest Salle des Fêtes, sala balowa pomyślana jako republikańska odpowiedź na Galerię Zwierciadlaną w Wersalu, z freskami szesnastu francuskich prowincji na łukach.
To, co wygląda na renesansowy pałac, jest w rzeczywistości XIX-wieczną kopią. Oryginał, rozpoczęty za Franciszka I w 1535 roku i ukończony w 1628, podpalili komunardzi w maju 1871 roku, a wraz z nim spłonęły niemal wszystkie starsze archiwa miasta.
Odbudowano go w latach 1873–1892, większy niż wcześniej, z fasadą odtwarzającą dawną i z zupełnie nowymi wnętrzami.
Plac przed nim był niegdyś placem de Grève, rzeczną plażą, na której łodzie wyładowywały zboże i drewno i gdzie odbywały się publiczne egzekucje. W 1794 roku w budynku aresztowano Robespierre’a po jego próbie odebrania sobie życia.
W październiku 1870 roku, gdy rewolucjoniści wdarli się do środka i pojmali część jego członków, rząd uciekł tunelem zbudowanym w 1807 roku, który wciąż łączy budynek z pobliskimi koszarami. 25 sierpnia 1944 roku, po wyzwoleniu Paryża, generał de Gaulle przemówił z jednego z jego okien: „Paryż znieważony! Paryż złamany! Paryż umęczony! Ale Paryż wyzwolony!”