Opis
Galeries nationales du Grand Palais to sale wystawowe w północnym skrzydle Grand Palais, w pobliżu Pól Elizejskich. Odbywają się tu wielkie wystawy czasowe Paryża, takie, które przyciągają kolejki wokół budynku, w jednym z najbardziej spektakularnych gmachów z Wystawy Światowej 1900 roku.
Jeszcze zanim zobaczysz wystawy, przyjrzyj się samemu budynkowi: kamienny pałac z długą kolumnadą, ozdobną kutą stalą i ogromnym szklanym dachem nad nawą długą na około 200 metrów i szeroką na 50. Na dwóch narożnikach fasady para miedzianych kwadryg Georges’a Récipona pędzi przez niebo.
Galerie powstały w 1964 roku, kiedy minister kultury André Malraux poprosił Reynolda Arnoulda o przekształcenie części północnego skrzydła w przestrzeń na wielkie wystawy. Pierwszymi dużymi pokazami były retrospektywa Picassa w 1966 roku i prezentacja sztuki afrykańskiej. Później przyszli Rubens, Renoir i wielu innych, a między nimi impresjoniści i malarze nowocześni.
Grand Palais zbudowano w pośpiechu na Wystawę Światową 1900 roku, razem z Petit Palais i Pont Alexandre III: kamienny pałac „poświęcony przez Republikę chwale sztuki francuskiej”, z nawą z żelaza, stali i szkła. Kłopoty zaczęły się wcześnie.
Grunt pod nim stale się osiadał z powodu obniżenia poziomu wód gruntowych, a pokazy nie pomagały: samoloty wiszące na belkach, kwaśne ścieki po pokazach konnych. Od 1901 do 1957 roku co roku odbywały się tu zawody jeździeckie, a także wystawy samochodów, lotnictwa i sprzętu domowego.
W 1993 roku kawałek szklanego dachu spadł z prawie 35 metrów, a wielką nawę zamknięto. Ministerstwo i miasto przez lata spierały się, kto ma zapłacić za jej ocalenie. W sierpniu 1944 roku Ruch Oporu użył jej jako kwatery głównej, a w latach sześćdziesiątych Le Corbusier chciał ją nawet zburzyć.
Jeszcze zanim zobaczysz wystawy, przyjrzyj się samemu budynkowi: kamienny pałac z długą kolumnadą, ozdobną kutą stalą i ogromnym szklanym dachem nad nawą długą na około 200 metrów i szeroką na 50. Na dwóch narożnikach fasady para miedzianych kwadryg Georges’a Récipona pędzi przez niebo.
Galerie powstały w 1964 roku, kiedy minister kultury André Malraux poprosił Reynolda Arnoulda o przekształcenie części północnego skrzydła w przestrzeń na wielkie wystawy. Pierwszymi dużymi pokazami były retrospektywa Picassa w 1966 roku i prezentacja sztuki afrykańskiej. Później przyszli Rubens, Renoir i wielu innych, a między nimi impresjoniści i malarze nowocześni.
Grand Palais zbudowano w pośpiechu na Wystawę Światową 1900 roku, razem z Petit Palais i Pont Alexandre III: kamienny pałac „poświęcony przez Republikę chwale sztuki francuskiej”, z nawą z żelaza, stali i szkła. Kłopoty zaczęły się wcześnie.
Grunt pod nim stale się osiadał z powodu obniżenia poziomu wód gruntowych, a pokazy nie pomagały: samoloty wiszące na belkach, kwaśne ścieki po pokazach konnych. Od 1901 do 1957 roku co roku odbywały się tu zawody jeździeckie, a także wystawy samochodów, lotnictwa i sprzętu domowego.
W 1993 roku kawałek szklanego dachu spadł z prawie 35 metrów, a wielką nawę zamknięto. Ministerstwo i miasto przez lata spierały się, kto ma zapłacić za jej ocalenie. W sierpniu 1944 roku Ruch Oporu użył jej jako kwatery głównej, a w latach sześćdziesiątych Le Corbusier chciał ją nawet zburzyć.