Omschrijving
De Pont Neuf is de oudste nog bestaande brug over de Seine in Parijs, en kruist de westpunt van het Île de la Cité in twee armen, een met vijf bogen, een met zeven. Ondanks de naam, "Nieuwe Brug", dateert hij uit het begin van de 17e eeuw.
Loop erover en kijk omlaag langs de zijkanten: 381 stenen maskers van saters en boomgoden, elk anders, lopen onder de kroonlijst. Het zijn kopieën van de originelen die worden toegeschreven aan de renaissancebeeldhouwer Germain Pilon, en een paar van de oude bewaart een Parijs museum.
Waar de brug het eiland kruist, staat het bronzen ruiterstandbeeld van Hendrik IV, en eronder een klein driehoekig park, het Square du Vert-Galant, genoemd naar de bijnaam van de koning, "de Groene Galant". Het is een rustige plek op de uiterste punt van het eiland, vlak bij het water.
"Men stak de Pont Neuf nooit over zonder drie dingen tegen te komen: een monnik, een meisje en een wit paard." De Parijse politie zei vroeger dat een man die drie dagen niet over de brug was gezien, de stad wel verlaten moest hebben.
Hendrik III legde in 1578 de eerste steen, maar de godsdienstoorlogen legden het werk stil, en het was Hendrik IV die de brug in 1607 opende. Het was de eerste stenen brug in Parijs zonder huizen erop: de koning wilde niet dat ze het uitzicht op het Louvre blokkeerden. Door de trottoirs bleven voetgangers uit de modder.
Zo werd het het plein van de stad. Acrobaten, kwakzalvers, tandentrekkers, pamfletverkopers en zakkenrollers verdrongen zich erop. Peter de Grote vond niets in Parijs merkwaardiger, en Benjamin Franklin schreef dat hij de Parijzenaars pas begreep door deze brug over te steken.
Het standbeeld van Hendrik IV werd in 1818 opnieuw gegoten met het brons van een standbeeld van Napoleons generaal Desaix. En in 1985 verpakten Christo en Jeanne-Claude de hele brug in stof.
Loop erover en kijk omlaag langs de zijkanten: 381 stenen maskers van saters en boomgoden, elk anders, lopen onder de kroonlijst. Het zijn kopieën van de originelen die worden toegeschreven aan de renaissancebeeldhouwer Germain Pilon, en een paar van de oude bewaart een Parijs museum.
Waar de brug het eiland kruist, staat het bronzen ruiterstandbeeld van Hendrik IV, en eronder een klein driehoekig park, het Square du Vert-Galant, genoemd naar de bijnaam van de koning, "de Groene Galant". Het is een rustige plek op de uiterste punt van het eiland, vlak bij het water.
"Men stak de Pont Neuf nooit over zonder drie dingen tegen te komen: een monnik, een meisje en een wit paard." De Parijse politie zei vroeger dat een man die drie dagen niet over de brug was gezien, de stad wel verlaten moest hebben.
Hendrik III legde in 1578 de eerste steen, maar de godsdienstoorlogen legden het werk stil, en het was Hendrik IV die de brug in 1607 opende. Het was de eerste stenen brug in Parijs zonder huizen erop: de koning wilde niet dat ze het uitzicht op het Louvre blokkeerden. Door de trottoirs bleven voetgangers uit de modder.
Zo werd het het plein van de stad. Acrobaten, kwakzalvers, tandentrekkers, pamfletverkopers en zakkenrollers verdrongen zich erop. Peter de Grote vond niets in Parijs merkwaardiger, en Benjamin Franklin schreef dat hij de Parijzenaars pas begreep door deze brug over te steken.
Het standbeeld van Hendrik IV werd in 1818 opnieuw gegoten met het brons van een standbeeld van Napoleons generaal Desaix. En in 1985 verpakten Christo en Jeanne-Claude de hele brug in stof.