Omschrijving
De Catacomben van Parijs vormen een enorm ondergronds knekelhuis onder de Rive Gauche, gebouwd in oude kalksteengroeven ten zuiden van het Place Denfert-Rochereau. Ze bevatten de resten van meer dan zes miljoen mensen, opgestapeld langs tunnels in de rots, en ze zijn een van de vreemdste bezienswaardigheden van de stad.
De tunnels zijn smal en donker, en het eerste bord dat je passeert, luidt: "Stop! Dit is het rijk van de Dood." Dan volgen de muren: schedels en dijbenen in nette patronen gelegd, rij na rij, soms in de vorm van kruisen of harten.
Onderweg maken uitgehouwen inscripties van de wandeling een meditatie over sterfelijkheid. Het knekelhuis is maar een klein deel van de ondergrondse mijnen van Parijs, en Parijzenaars noemen vaak het hele tunnelnetwerk de catacomben.
Het verhaal begon in 1780, toen naast het Cimetière des Innocents een kelderwand het begaf, weggeduwd door het gewicht van het massagraf erachter. Zeshonderd jaar Parijse doden, alleen al zo'n twee miljoen op die ene begraafplaats, hadden nergens meer heen gekund. Het antwoord lag onder de stad.
De Rive Gauche stond op vergeten groeven en huizen begonnen erin weg te zakken. De tunnels werden versterkt en vanaf 1785 omgebouwd tot knekelhuis. Elke nacht reden wagens met zwarte doeken de beenderen door Parijs, en het duurde twee jaar om de meeste begraafplaatsen te ruimen.
Onder de doden zijn Danton, Robespierre en Lavoisier, overgebracht van de begraafplaatsen van de Revolutie. De nette muren kwamen later, vanaf 1810, het werk van mijninspecteur Héricart de Thury, die ook de onheilspellende inscripties koos.
Bezoekers kwamen al vroeg: de latere Karel X was er een van, in 1787. In 1944 leidde het verzet vanuit deze tunnels de opstand die Parijs bevrijdde, en in 2004 vond de politie onder het Trocadéro een volledig uitgeruste bioscoop.
De tunnels zijn smal en donker, en het eerste bord dat je passeert, luidt: "Stop! Dit is het rijk van de Dood." Dan volgen de muren: schedels en dijbenen in nette patronen gelegd, rij na rij, soms in de vorm van kruisen of harten.
Onderweg maken uitgehouwen inscripties van de wandeling een meditatie over sterfelijkheid. Het knekelhuis is maar een klein deel van de ondergrondse mijnen van Parijs, en Parijzenaars noemen vaak het hele tunnelnetwerk de catacomben.
Het verhaal begon in 1780, toen naast het Cimetière des Innocents een kelderwand het begaf, weggeduwd door het gewicht van het massagraf erachter. Zeshonderd jaar Parijse doden, alleen al zo'n twee miljoen op die ene begraafplaats, hadden nergens meer heen gekund. Het antwoord lag onder de stad.
De Rive Gauche stond op vergeten groeven en huizen begonnen erin weg te zakken. De tunnels werden versterkt en vanaf 1785 omgebouwd tot knekelhuis. Elke nacht reden wagens met zwarte doeken de beenderen door Parijs, en het duurde twee jaar om de meeste begraafplaatsen te ruimen.
Onder de doden zijn Danton, Robespierre en Lavoisier, overgebracht van de begraafplaatsen van de Revolutie. De nette muren kwamen later, vanaf 1810, het werk van mijninspecteur Héricart de Thury, die ook de onheilspellende inscripties koos.
Bezoekers kwamen al vroeg: de latere Karel X was er een van, in 1787. In 1944 leidde het verzet vanuit deze tunnels de opstand die Parijs bevrijdde, en in 2004 vond de politie onder het Trocadéro een volledig uitgeruste bioscoop.