Omschrijving
De La Madeleine is een kerk in Parijs die eruitziet als een Griekse tempel: een rechthoek omringd door 52 Korinthische zuilen, aan het einde van de Rue Royale, op een paar stappen van de Place de la Concorde. In vorm is het een tempel, op een verhoogd platform.
Het eerste wat je ziet, is de portiek zelf, met hoge zuilen en een versierd fronton, en dan de bronzen deuren met reliëfs van de Tien Geboden, groter dan die van de Sint-Pieter in Rome en geïnspireerd op Ghibertis deuren voor het baptisterium van Florence. Ze zijn van Henri de Triqueti, die pas dertig was toen hij de opdracht won.
Binnen is het enkele lange schip verdeeld in drie traveeën, elk met een koepel en ronde dakramen, bekleed met gekleurd marmer en goud. In de halve koepel boven het koor vertelt een schilderij van Jules-Claude Ziegler de geschiedenis van het christendom, met Napoleon die het concordaat met paus Pius VII tekent.
De kerk heeft een beroemd orgel, bespeeld door Camille Saint-Saëns en Gabriel Fauré, die er organist waren. Musici waren er dol op. Chopins begrafenis vond hier plaats in 1849 met het Requiem van Mozart, waarbij de vrouwen achter een gordijn van zwart fluweel zongen, omdat de kerk nooit vrouwenstemmen had toegestaan.
In 1837 stelde iemand voor om La Madeleine tot treinstation om te bouwen. Het was al gepland als bibliotheek, balzaal, markt en tempel voor Napoleons leger. Het duurde bijna tachtig jaar en meerdere regimes voordat het een kerk werd.
Lodewijk XV legde de eerste steen in 1763. De Revolutie legde alles stil. In 1806 koos Napoleon, op veldtocht in Polen, het ontwerp van Pierre-Alexandre Vignon: een "Tempel voor de Glorie van het Grote Leger".
Na de val van Napoleon werd de tempel een kerk, in 1842 gewijd aan Maria Magdalena. Ook Coco Chanel, Joséphine Baker en Johnny Hallyday werden hier herdacht.
Het eerste wat je ziet, is de portiek zelf, met hoge zuilen en een versierd fronton, en dan de bronzen deuren met reliëfs van de Tien Geboden, groter dan die van de Sint-Pieter in Rome en geïnspireerd op Ghibertis deuren voor het baptisterium van Florence. Ze zijn van Henri de Triqueti, die pas dertig was toen hij de opdracht won.
Binnen is het enkele lange schip verdeeld in drie traveeën, elk met een koepel en ronde dakramen, bekleed met gekleurd marmer en goud. In de halve koepel boven het koor vertelt een schilderij van Jules-Claude Ziegler de geschiedenis van het christendom, met Napoleon die het concordaat met paus Pius VII tekent.
De kerk heeft een beroemd orgel, bespeeld door Camille Saint-Saëns en Gabriel Fauré, die er organist waren. Musici waren er dol op. Chopins begrafenis vond hier plaats in 1849 met het Requiem van Mozart, waarbij de vrouwen achter een gordijn van zwart fluweel zongen, omdat de kerk nooit vrouwenstemmen had toegestaan.
In 1837 stelde iemand voor om La Madeleine tot treinstation om te bouwen. Het was al gepland als bibliotheek, balzaal, markt en tempel voor Napoleons leger. Het duurde bijna tachtig jaar en meerdere regimes voordat het een kerk werd.
Lodewijk XV legde de eerste steen in 1763. De Revolutie legde alles stil. In 1806 koos Napoleon, op veldtocht in Polen, het ontwerp van Pierre-Alexandre Vignon: een "Tempel voor de Glorie van het Grote Leger".
Na de val van Napoleon werd de tempel een kerk, in 1842 gewijd aan Maria Magdalena. Ook Coco Chanel, Joséphine Baker en Johnny Hallyday werden hier herdacht.