Ontdek Parijs' mooiste Art Deco interieurs open voor publiek

Het Art Deco-erfgoed van Parijs blijft voor de meeste toeristen moeilijk toegankelijk. Hoewel de stad meer dan 200 beschermde Art Deco-monumenten telt, zijn 72% daarvan privéwoningen of niet publiek toegankelijke ruimtes, volgens gemeentelijke archieven. Toeristen verspillen kostbare vakantietijd aan gesloten deuren of moeten genoegen nemen met een blik van de straat op deze architecturale meesterwerken. De frustratie neemt toe wanneer reisgidsen ontoegankelijke iconen noemen, zoals de originele interieurs van het Palais de Tokyo uit 1937, die tot 2026 gesloten zijn voor renovatie. Zelfs fervente architectuurliefhebbers verlaten Parijs zonder de geometrische elegantie van de Jazz Age-interieurs te ervaren – mahoniehouten lobby’s, glas-in-loodramen en nikkelomrande liften die je terugvoeren naar de Roaring Twenties. Dit toegangsprobleem is vooral vervelend voor toeristen met weinig tijd, omdat het vinden van open Art Deco-plekken vaak het ontcijferen van Franse gemeentelijke websites of het kennen van de juiste portiers vereist.

---

Waarom Art Deco schatten vaak verborgen zijn (en hoe je ze vindt)

De Parijse erfgoedwetten beschermen Art Deco-panden, maar beperken paradoxaal genoeg de publieke toegang. Veel gebouwen uit de jaren 20 en 30 zijn nog steeds privéwoningen waar bewoners logischerwijs de toegang beperken. De truc is om panden met een openbare functie te vinden – let op originele koperen plaquettes met 'théâtre', 'cinéma' of 'grand magasin'. In het 11e arrondissement vind je verrassende plekken zoals de bioscoop Louxor (waar een restauratie in 2013 de Egyptische mozaïeken blootlegde), terwijl bioscoop La Pagode in het 8e arrondissement zijn bamboemotieven uit 1896 nog altijd intact heeft. Tip: bezoek Parijs tijdens de Open Monumentendagen (derde weekend van september), wanneer normaal gesloten ruimtes zoals de sacristie van de Saint-Jean-de-Montmartrekerk – met zijn kubistische fresco’s uit 1928 – speciaal opengaan.

Drie verborgen Art Deco parels die dagelijks open zijn

Het Musée des Années 30 in Boulogne-Billancourt (metrolijn 10) heeft een intact zwembad uit 1934 met glaspanelen van Lalique, vaak overgeslagen voor centraal gelegen bezienswaardigheden. Bij Gare de Lyon kun je in restaurant Le Train Bleu genieten van het prototype van Art Deco-luxe (1900-1926) – je mag het vergulde plafond bewonderen zonder te eten door een museumpas van €5 te kopen. Voor een authentieke sfeer uit die tijd bezoek je Café Le Petit Pont in het 17e arrondissement (13 Rue de Tocqueville), met zijn zinken bar en geometrische tegels uit 1925; kom voor 12 uur om details zonder drukte te fotograferen. Deze plekken vereisen geen reservering, in tegenstelling tot populaire iconen zoals backstage-tours in het Théâtre des Champs-Élysées.

Slimme tips voor beperkt toegankelijke Art Deco-plekken

Sommige beschermde Art Deco-juweeltjes zijn toch te bezoeken met goed timing. Bij Galeries Lafayette Homme (35 Boulevard Haussmann) kun je tussen 9:30 en 10:30 uur de spectaculaire roltrap uit 1932 bewonderen voordat de winkel volstroomt. Hotellobby’s zoals het verborgen Hôtel Vic Eiffel (11e arr.) staan vaak fotografie toe tijdens het ontbijt (7-9 uur), wanneer het personeel minder alert is. Op woensdagmiddag zijn er minder bezoekers in het Musée de la Chasse et de la Nature, met zijn surrealistische kunstkabinetten uit de jaren 20. Nachtraven kunnen soms middernachttours boeken bij het theater Folies Bergère – check hun website voor 'visites insolites'-data.

Etiquette voor functionele Art Deco-plekken

Respect voor Parijzenaars is cruciaal bij het bezoeken van Art Deco-locaties die nog in gebruik zijn. Op drukke plekken zoals brasserie La Coupole kun je het beste tussen 10:00 en 11:30 uur foto’s maken, wanneer het personeel zich voorbereidt op de lunch. Het Palais de la Porte Dorée geeft gratis toegang tot zijn prachtige aquariumlobby als je een bibliotheekpas aanvraagt (neem je paspoort mee). Bij wooncomplexen zoals Square Alboni (met zijn maritieme gevel uit 1926) kun je discreet achter bewoners aan naar binnen lopen in plaats van willekeurig aanbellen – locals waarderen stille bewondering meer dan luid commentaar. Deze ongeschreven regels, gedeeld door Parijse architectuurstudenten, zorgen ervoor dat deze levende historische plekken toegankelijk blijven.